Od Kiana do Rose

Jechałem blisko Rose tak, że nasze ramiona co chwilę się o siebie pocierały. Nasze dłonie były splecione ze sobą, wpatrywałem się w nie zastanawiając się, jak to dalej będzie. Na pewno będzie dobrze, w końcu mamy siebie. Boję się jednak, że jej ojciec tak łatwo nam nie odpuści. Westchnąłem bezdźwięcznie, podniosłem lekko jej dłoń i pocałowałem.

?

Od Rose do Kiana

- Ja też Cię kocham. -powiedziałam szeptem- ale musimy się spieszyć. -odsunęłam się od niego delikatnie i spojrzałam mu w oczy.
- Tak, ale mamy jeszcze chwilkę. -uśmiechnął się i pocałował mnie delikatnie. Odwzanemniłam gest. Trwaliśy tak chwilę.
[...]
Przebrałam się w męski strój do jazdy konnej, na to nałożyłam starą sukienkę, idealną na taką podróż. Wzięłam swój łuk, strzały. Osiodłaliśmy z Kianem konie i ruszyliśmy w drogę, ani razu nie oglądając się za siebie.

Kian?

Od Kiana do Rose

Stałem tyłem do zamku, przyglądając się stojącym w boksie koniom. Nagle usłyszałem czyjeś kroki, odwróciłem się i w tym momencie Rose wpadła w moje ramiona, płakała, bardzo.

- Co się stało? - spytałem z troską, przytulając ją mocno.
- O-ojciec.... on... ja mu... - szlochała.
- Okej, spokojnie. - pogładziłem ją po włosach. - Chodź. - złapałam ją za rękę.
Weszliśmy do stajni, wspięliśmy się na stryszek gdzie było siano. Posadziłem dziewczynę na belce siana, sam sięgnąłem po butelkę z wodą, wacik i przemyłem jej zakrwawioną wargę. Następnie kucnąłem przy niej, położyłem dłonie na jej talii, ona swoje na moim karku.
- Na spokojnie, co się stało? - spytałem przyciszonym tonem, jedną ręką gładząc ją delikatnie po policzku.
Rose wzięła głęboki wdech, opierając swoje czoło o moje i jednocześnie mierzwiąc mi włosy palcami.
- Powiedziałam ojcu... że nie wyjdę za Erica. Że... chcę być z tobą. A-a on powiedział, że... że niedługo zobaczę cię na sznurze... - znów się rozpłakała. - Wtedy mnie uderzył... - wydukała drżącym głosem.
Nie mogłem w to uwierzyć. Ten skurwiel ją uderzył! Usiadłem obok niej i przyciągnąłem do siebie, przytuliła się do mojego ramienia. Jedną rękę położyłem na jej szyi a drugą gładziłem powoli po plecach.

- Musimy uciec dziś... nie martw się, nie dam temu s********i zrobić ci więcej krzywdy, obiecuję. Kocham cię. - wyszeptałem.

Rose? <3 <3 <3

Od Rose do Kiana

Uśmiechnęłam się smutno i odwzajemniłam gest. [...] Następnego dnia postanowiłam powiedzieć ojcu, że kocham Kiana i jak mam za kogoś wyjść, to tylko za niego. Cały dzień był na polowaniach (nienawidziłam tego), wieczorem zebrałam się na odwagę i, gdy tylko został na chwilę sam w konacie, weszłam do niego.
- Rose, co Ty tu robisz o tej porze? Powinnaś iść spać, jutro spotkasz się z Ericiem. -spojrzał na mnie z surową miną- Mam nadzieję, że w końcu oświadczy się, tak oficjalnie. -dodał ciszej.
- Ojcze, ja... Nie wyjdę za Erica. -powiedziałam ostrym tonem, tak aby ta informacja do niego dotarła.
Wiedział, że mówię poważnie, jednak to na jego twarzy pojawił się złośliwy uśmiech, po chwili zaśmiał się oschle.
- Dziecko, nie rozśmieszaj mnie. Oczywiście, że za niego wyjdziesz, nie masz innego wyboru. No chyba, ze jest inny książe, bogaty, z dużymi terenami...wtedy może bym przemyślał sprawę... -pokiwał głową, rozważając taką sytuację.
- Nie. Ten, którego kocham, nie posiada ziemi, nie wiem jak z jego zarobkami...nie jest też szlachetnie urodzony, ale dla mnie nie to się liczy.
- Co? -zakpił- Chcesz powiedzieć, że "kochasz jakiegoś grajka, czy pomywacza królewskiego?
- Rycerza. -w jego oczach zobaczyłam błysk.
- Tego s*******a co się z nim puściłaś?! O nie, na pewno nie. Wyjdziesz za Eric'a, koniec. Wstał z krzesła i kierował się do wyjścia.
- Nie! Nic takiego nie zrobiłam! Nie nazywaj go tak i czy tego chcesz czy nie, wyjdę za Kiana.
Wkurzyłam go...podszedł do mnie i mocno uderzył mnie w twarz. Poczułam jak policzek robi się czerwony, a warga zalewa się krwią.
- Nie ma mowy, wyjdziesz za Eric'a BEZ DYSKUSJI. A swojego rycerzyka, zobaczysz niedługo na sznurze, na placu głównym. Świetny prezent ślubny...
Złapał mnie za rękę i otwierając drzwi, wyrzucił z komnaty. Rycerze, czuwający nad jego pokojem zerwali się z miejsc, aby mi pomóc.
- Nie ruszać jej. Zasłużyła. -powiedział, splunął obok i zatrzasnął drzwi.
Mężczyźni spojrzeli na mnie z troską i wrócili na miejsca. Podniosłam się i od razu pobiegłam do Kiana. Czekał na mnie przy stajni, tak jak się umówiliśmy, aby w razie najgorszego, ojciec nie zobaczył nas razem.

Kian? <3

Od Kiana do Rose

- Właściwie to dobry pomysł. - odpowiedziałem po chwili namysłu. - Myślisz że nas tam nie znajdzie?
- Nie, nawet nie pamiętał kiedy o tym wspominałam, drogi też nie zna, zawsze to ja prowadziłam. - wyjaśniłam.
- Rozumiem, zróbmy tak; wrócimy później do zamku, odczekamy kilka dni i w środku nocy zabierzemy konie i pojedziemy tam, ok? - spytałem uśmiechając się pod nosem i przytulając ją bardziej do siebie.

Rose? <33 Niech ona spróbuje powiedzieć jutro wieczorem ojcu że kocha Kiana, on się wkurzy, uderzy ją, powie że zabije Kiana. Jak wyjdzie ona pobiegnie do niego, opowie o wszystkim *w między czasie jakieś kisski i tulasy oczywiście xd* i wtedy uciekną szybciej

Od Rose do Kiana

Położyliśmy się na trawie, przytuleni do siebie. Noc była ciepła, na szczęście. Wtuliłam głowę w jego ramię i przymknęłam oczy.

- Jak byłam mała często jeździłam z ojcem nad jezioro, konno. Podróż trwała ze trzy dni. Mieszkaliśmy tam przez jakiś czas w kamiennym domku, terz od lat zapomnianym. Tam możemy na razie się zatrzymać. -zaproponowałam. Chłopak długo nic nie odpowiadał, nie nalegałam, postanowiłam, że dam mu czas do namysłu.

Położyłam dłoń na jego ramieniu i zaczęłam delikatnie przesuwać dłoń w górę i dół. Jego skóra była tak cudowna....w końcu się odezwał:

Kian? <3

Od Kiana do Rose

Z trudem powstrzymałem uśmiech, w końcu jednak nie wyszło mi.
- Ja też cię kocham. Uciec? - błądziłem wzrokiem po jej twarzy.
- Chcę być z tobą. - szepnęła.
- Też chcę, najbardziej na świecie. - przyciągnąłem ją lekko do siebie, przytuliła się do mnie, odwzajemniłem uścisk. - Na pewno coś wymyślimy, gdzie byśmy mogli uciec. - dodałem.

Rose? ;3

Od Rose do Kiana

Och, chciałabym już go nie wypuszczać, być zawsze z nim. Ale musieliśmy wyjść. westchnęłam i złapałam go za rękę, prowadząc w stronę wyjścia. Całkiem łatwo poszło, za łatwo, ale co tam. Chłopak pomógł mi wsiąść na konia, po chwili też go dosiadł i ruszyliśmy. Koń biegł bardzo szybko, zastanawiałam się czy nie męczy go nasz ciężar, więc kiedy znaleźliśmy się wystarczająco od królestwa Aleksandra, poprosiłam, abyśmy się zatrzymali. Stanęliśmy na niewielkiej polanie przy jeziorku. Kiedy koń pił wodę, ja zastanawiałam się nad pewną sprawą... W końcu podeszłam do Kiana i delikatnie ujęłam jego dłoń.
- Kian, mój ojciec...wiesz co o nas myśli. Może uciekniemy? Zaczniemy zwyczajne życie...nie zalezy mi na bogactwach, chcę być już zawsze z Tobą, bo...Kocham Cię. -spojrzałam mu w oczy.

Kian?

Od Kiana do Rose

Cieszyłem się, że ją znalazłem. Nie wyglądała, jakby ją maltertowali, mam nadzieję że jej nie... kiedy podbiegła do mnie i podskoczyła złapałem ją a ona oplotła się nogami wokół mnie i pocałowała, bez większego zastanowienia odwzajemniłem pocałunek. Po pewnym czasie, gdy się oderwaliśmy od siebie, stanęła na ziemi dalej jednak nie przestając mnie przytulać.
- Musimy jakoś stąd wyjść... - powiedziałem szeptem bardziej do siebie niż do niej, nadal ją przytulając.

Rose? <3

Od Rose do Kiana

Siedziałam zapłakana na łóżku i obmyślałam plan ucieczki. Jednak nic dobrego nie przychodziło mi do głowy. [...] Nagle usłyszałam znajomy głos. Głos Kiana. Krzyknęłam jego imię, może jednak ojciec wysłał strażników aby mnie odszukali. Po chwili usłyszałam odgłosy walki, po chwili do pomieszczenia wszedł jakiś rycerz, od razu rozpoznałam Kiana.
- Wszystko w porządku? Nic Ci nie zrobili?
Nie wiedziałam co mu powiedzieć. Tak bardzo cieszyłam się, że tu jest. Podbiegłam do niego, zarzuciłam się na niego (z radości) i pocałowałam.

Kian? ;3 dzięki

Od Kiana do Rose

Zaproponowałem żebyśmy pojechali do króla Aleksandra, nikt nie chciał się jednak zgodzić, mówili ze tam na pewno jej nie będzie. Ja jednak chciałem się przekonać, sam tam pojechałem. Wszedłem do zamku, ruszyłem wzdłuż korytarzy. Znalazłem grupę strażników przy jednym z pokoi.
- Król Aleksander gdzie? - spytałem poważnym tonem. Ci patrzeli się na mnie nie wiedząc czy odpowiedzieć czy co. - Mam powtórzyć? - spytałem ostro.
- Kian! - usłyszałem nagle krzyk Rose zza drzwi.
Dwaj mężczyźni spojrzeli na siebie, na mnie i przystąpili do atakau. Udało mi się ich pokonać, zabrałem klucze i otworzyłem drzwi wchodząc do środka, ona tam była.
- wszystko w porządku? Nic ci nie zrobili? - spytałem zmartwiony.

Rose? Mówisz masz xd

Od Rose do Kiana

Bardzo wcześnie rano obudził mnie jakiś hałas. Po woli otworzyłam oczy, przyzwyczajając się do mroku, jaki mnie otaczał. Usiadłam na łóżku i rozejrzałam się próbując znaleźć źródło hałasu. Chciałam zejść z łóżka, jednak nagle ktoś złapał mnie od tyłu i przykrył mi twarz jakimś materiałem. Zaczęłam się wyrywać, ale po chwili straciłam przytomność.
[...]
Tym razem obudziło mnie jasne światło, znów powoli otwierałam oczy. Przez chwilę oślepiały mnie promienie słońca, przebijające się z łatwością przez okno. Usiadłam na łóżku i rozejrzałam się, byłam w wielkiej komnacie, na ogromnym, miękkim łożu. Nade mną wisiał duży, baldachim ze złocistymi wstęgami. -Gdzie ja do cholery jestem?- Nagle ktoś wszedł do pomieszczenia, robiąc przy tym dużo hałasu.
- Widzę, że już wstałaś panienko. -spojrzałam na osobę, która pierwsza weszła do komnaty.
Był to król Aleksander, wróg numer jeden mojego ojca. Mój z resztą też. Za nim stał jego niewyżyty synalek, Edward. Nienawidziłam drania, od moich 7 urodzin. Już wtedy zaczął się do mnie dobierać, co prawda on jest starszy o jakieś 8 lat, no ale proszę... Patrzał na mnie z tym swoim głupkowatym uśmieszkiem. Podobnie jak jego ojciec, byłam ciekawa czego ode mnie chcieli, postanowiłam więc zapytać.
- Księżniczce nie wypada, pytać starszych o takie rzeczy.
- Królowi nie wypada odmówić księżniczce. -uniosłam lekko jedną brew, w geście triumfu.
On przymknął lekko oczy i przeklął pod nosem.
- Za dwa dni, wyjdziesz za mojego syna.
- Jesteś pewien? -spytałam wciąż wierząc, że mnie nie złamie.
- O, naturalnie. Jesteś jedyną księżniczką w tych terenach, a po za tym...Twój ojciec raczej się Tobą nie przejmie. -i tu mógł mieć dużo racji...ale skąd taki argument?
[...]
Postanowili, że nie będą mnie trzymać w piwnicach pałacu. Że niby są tacy hojni...byłam zamknięta i strzeżona przez czterech strażników, na najwyżej położonej komnacie, tak abym nie zdołała uciec przez okno...

Kian? Ratuj.

Od Kiana do Rose

Nie do końca wiedziałem, co teraz zrobić. Iść za nią? Nie, na pewno tego nie chce. Nie chce mnie, przestanę robić to co robię... choć nie wiem jak to wyjdzie. Przecież ja ją kocham a tego nie da się zapomnieć, ukryć. Kiedy załatwiłem jeszcze parę spraw, wróciłem do komnaty i próbowałem zasnąć.
***
- Kurwa mać! - król krzyczał na cały zamek. - Gdzie moja córka?! Porwali ją! Okna... ubrania... cała komnata zmasakrowana! Idźcie na poszukiwania, TERAZ! - krzyczał.
Bez słowa wzięliśmy konie i zaczęliśmy szukać księżniczki, martwiłem się znacznie bardziej niż pozostali.

? Przykro mi ;c

Od Rose do Kiana

Było mi strasznie głupio, że ojciec znów się na mnie wydarł i popchnął na oczach Kiana. Nie zrobił tego pierwszy raz. Już wcześniej na mnie krzyczał i mnie bił, ale zawsze pod nieobecność straży. Kazał mi wtedy siedzieć w swojej komnacie, aż siniaki nie zejdą...odsunęłam się od Kiana.
- Muszę iść. -powiedziałam tylko, podnosząc się z ziemi i pobiegłam do swojej komnaty.
Zatrzasnęłam drzwi i kazałam strażnikom nikogo nie wpuszczać. Rzuciłam się na łóżko i zaczęłam płakać. Miałam wyjść za Erica, a wcale go nie kochałam. Kochałam Kiana, a już wiem jakie zdanie ma o tym mój ojciec, uważa mnie za zwykłą d*****ę. [...] Kiedy się uspokoiłam próbowałam myśleć racjonalnie. Jednak nie udawało mi się to... Może rzeczywiście powinnam wyjść za Erica? Nie powinnam się kierować uczuciami, tylko dobrem królestwa. A Eric to dobra partia... Nie wiedziałam co mam myśleć, może przestanę zwracać uwagę na Kiana, aby nie myśleć o nim, nie zakochiwać się w nim jeszcze bardziej. Będzie trudno.

Kian?
(wybacz za te złe myśli, o zaprzestaniu utrzymywaniu kontaktów z Kianem, ale dowiedziałam się strasznej rzeczy i teraz mam "taki" humor ;c jak ja nienawidzę psycho-fanek ;'c ... [niech ją teraz porwą])
(wybacz też za przed wczoraj (...do 3...) mój pies miał kolejny atak ;c)

Od Kiana do Rose

Na początku nie wiedziałem co zrobić, po prostu stałem ze spuszczonymi dłońmi wzdłuż ciała w czasie, kiedy ona wtulała się we mnie. Bojąc się, że zaraz się odsunie odwzajemniłem uścisk. Przymknąłem lekko oczy, to było takie przyjemne...
- Kurwa! - usłyszałem nagle rozwścieczony głos obok siebie, był to Król. Odepchnął mnie od dziewczyny, z taką siłą, że opadłem na ziemię. Wstałem jednak nie wiedząc co powiedzieć. - Co ty wyrabiasz?! Masz wyjść za Erica a puszczasz się z nim?! Zachowujesz się jak tania dziwka! - wrzasnął, otworzyłem szerzej oczy, jak on mógł tak do niej mówić.
Nagle przeklnął pod nosem i popchnął ją w moją stronę, gdybym jej nie złapał opadła by na ziemię i jeszcze sobie głowę rozbiła, jej ojciec odszedł. Odwróciła się w moją stronę, w oczach miała łzy.
- Nie słuchaj go. - położyłem dłoń na jej policzku, otarłem łzy i Przytuliłem.

?

Od Rose do Kiana

Kiedy się uśmiechał wyglądał tak uroczo. Powoli na mojej twarzy pojawiał się co raz większy uśmiech. Na prawdę się cieszyłam, że wrócił. Nagle chłopak przeniósł wzrok na coś za mną. Nie odwróciłam się, tylko korzystałam z chwili i przyjżałam się mu. Chłopak spuścił wzrok i w jednym momenci spojrzał na mnie nadam trzymając lekko spuszczoną głowę. Był taki słodki, przystojny...że  ez zastanowienia się zarzuciłsm mh dłonie na szyję i przytuliłam.

Kian?

Od Kiana do Rose

- Daj spokój, nic nie musi. Nie przepraszaj. - pokręciłem głową i przeczesałem włosy dłonią.
Podniosłem na chwilę wzrok, Will się zmył. Zastanawiałem się przez chwilę gdzie, odpuściłem jednak i ponownie spojrzałem na Rose.
- Dobrze, że wróciłeś.... - powiedziała bezgłośnie, tak, że ledwo ja ją usłyszałem.
W odpowiedzi posłałem jej ciepły i uroczy uśmiech.

Rose?

Od Rose do Kiana

Wiedziałam. Wiedziałam, że przeżyje. Ucieszyłam się w duchu, gdy go zobaczyłam, poczułam też ulgę. Jednak nie spodobało mi się, w jaki sposób potraktował ich ojciec. Kiedy wszedł do zamku, zamiast pójść do komnaty poszłam do stajni. Oczywiście Will poszedł ze mną, wiedziałam, że bardzo by chciał się przywitać z przyjacielem. Z resztą nie tylko on. [...] Podeszliśmy do Kiana, właśnie wychodził z boksu swojego konia. Spojrzał na mnie i lekko się uśmiechnął.
- Wybacz za mojego ojca, że nie przywitał was jak powinien... -westchnęłam.

Kian?

Od Kiana do Rose

Dotarliśmy dopiero, gdy się ściemniło. Długo jednak staliśmy jeszcze na szczycie góry, zastanawiając się, jak załatwić to dość pokojowo. Oczywiście się nie udało, zaczęła się jadka. Ostatecznie wróciło nas trzech, każdy był zakrwawiony i padnięty, wróciliśmy nad ranem.
- I co, dowiedzieliście się czegoś ciekawego? - spytał król stojąc w obecności swojej córki, patrzała na mnie z lekką ulgą. Minąłem go bez słowa, złapał mnie jednak za ramię w miejscu, w którym dość ostro drasnęła mnie strzała. Z trudem powstrzymałem się, żeby nie syknąć z bólu. Materiał zabarwił się ponownie na czerwono pod wpływem mocnego uścisku, od razu mnie puścił. - Nie dramatyzuj. - stwierdził. Matt zaczął opowiadać co się działo, ja ruszyłem z Alkiem do stajni.
- Pewnie, bo to nie ty widziałeś jak umierają... - pomyślałem.


?

Rose

Na początku nie do końca zrozumiałam, o co chodzi z tym "wymierzaniem sprawiedliwości", próbowałam to rozgryźć przez całą drogę powrotną. W stajni dopiero się zorientowałam, że rycerz, który mi towarzyszył, był smutny, zawiedziony...wtedy zrozumiałam o co chodziło. Kian mógł zginąć, a razem z nim reszta rycerzy. Nie. On nie może zginąć, jest za dobry, że ktoś go zdołał pokonać. Byłam pewna, że on da sobie rade, chciałam w to wierzyć, wierzyłam. Ale Will najwyraźniej nie. Kiedy odprowadziliśmy konie do ich boksów, ruszyliśmy w stronę zamku. Rycerz zaprowadził mnie do mojej komnaty, jednak za nim weszłam do środka odwróciłam się do niego. Wciąż był smutny. Położyłam delikatnie dłoń na jego ramieniu. Spojrzał na mnie wielkimi oczami, no tak, taki gest ze strony księżniczki do rycerza, to nie było zwyczajne.

- Nie martw się, dadzą radę. -uśmiechnęłam się delikatnie.

Po chwili odwzajemnił gest.

[...]

Tej nocy długo nie mogłam zasnąć. Wyobrażałam sobie walkę Kiana z przeciwnikami. Jakby mogła wyglądać. Oczywiście chłopak nieźle by sobie radził, jednak mógłby odnieść jakieś małe obrażenia, typu rozcięta warga, czy też kilka siniaków. To zapewne było nieuniknione, ale na pewno wróci...żywy.

Od Kiana do Rose

Zaraz, co on w ogóle robi z Rose?
- A ty gdzie?
- Król kazał mi mieć na nią oko. - wyjaśnił.
- Mhm... - zlapalem się na chwilę za jeszcze bolacy nos.
Dobra, nie zgrywaj frajera Kian. Spyscilem głowę i bez słowa odszedlem.
***
Wieczorem wyprowadzilem ze stajni Alka, założyłem mu zbroję, siodło, oglowie i ochraniacze na nogi. Ruszyliśmy w wyznaczonym kierunku, zaczynało robić się szaro, po kilku minutach drogi spotkaliśmy Willa i Rose.
- A wy gdzie?
- Pod murami locznicy załatwili Duńskiego szpiega, jedziemy jak to nazwał król "wymierzyć sprawiedliwość" - Westchnąłem.
- Też mam jechać?
- Nie, tym Masz wrócić z księżniczka do zamku i się nią zająć. - powiedział Juan.
Spojrzałem na Rose i na te jej piękne oczy, być może widzę ją ostatni raz?
- Najwidoczniej ma za wielu ludzi. - mruknęłam, popedzilem konia i ruszyliśmy dalej (Było nas 8) ruszyliśmy na pewną śmierć.

Rose?

Od Rose do Kiana

Chłopak przetarł dłonią twarz.
- Biłeś się z kim, czy co?
- Ech... -pokręcił przecząco głową, ale mu nie uwierzyłam.
[...]
Weszłam do stajni i na początku podeszłam po przysmaki dla mojego konia, schowałam je do torby i poszłam do boksu Maksa.

Podeszłam do niego i poklepałam po grzbiecie.
- Witaj książę. -powiedziałam, dając mu buziaka w policzek- przejedziemy się dzisiaj do lasu.
Po osiodłaniu Maksa, wspięłam się na siodło i poprowadziłam nas na zewnątrz. Nagle poszedł do mnie jeden z rycerzy. (Will)
- Gdzie się panienka wybiera? -spytał ostrym tonem i stanął przed nami, tarasując drogę.
- Na przejażdżkę, a co nie wolno?
- Król, prosił, abym miał na panienkę oko. Proszę na mnie poczekać, jadę z panienką.
Król prosił?! Znowu?! Niby czemu, wydał taki rozkaz.. Rycerz pobiegł do stajni, po kilku minutach wyjechał na swoim koniu.
- Możemy ruszać. -powiedział i ruszył przodem.
Nagle zobaczyłam, że w naszą stronę idzie Kian. Wyglądał na zdziwionego, kiedy zobaczył mnie i jego kolegę razem na koniach.

Kian?

Od Kiana do Rose

- Przepraszam najmocniej, to moja wina. - odparłem szybko.
- Nie, to ja na ciebie wpadłam. Przepraszam.
- Nie przepraszaj to nic takiego. - stwierdziłem.
- Zaraz, co ci się stało? - spytała łapiąc mnie za ramię, kiedy chciałem odejść.
Chodziło jej zapewne o krew z nosa.
- A to... to nic takiego...
No... Tak to jest choć w najmniejszym stopniu poprosić o coś Króla.

Rose?

Od Rose do Kiana

Weszliśmy do środka. Król Jackson miło mnie przywitał i chyba od razu mu się spodobałam, jako żona dla jego syna. Kazał Ericowi oprowadzić mnie po (jak to nazwał) "małej posiadłości". Chłopak skinął głową i wyciągnął dłoń w moją stronę, po czym wziął mnie pod rękę, jak wcześniej Kian, tyle że bardziej niezdarnie i poszliśmy. Poprosił, abym mu coś o sobie powiedziała. Zaczęłam więc krótką opowieść, o dziewczynce, która wychowywała się bez matki. Miała wspaniałe życie, no nie do końca... nie lubiła tych wszystkich zbędnych "Królewskich Zasad". Kiedy stanęliśmy na korytarzy, przy oknie, podeszłam i wyjrzałam przez nie. Książę zaczął opowiadać o sobie. nagle zauważyłam bawiące się na dziecińcu dzieci, a z nimi Kiana. Już nie obchodziło mnie co mówił Eric, teraz liczył się tylko Kian.
[...]
Kiedy wróciliśmy z Eric'iem na salę główną, jego ojciec zaprosił nas jeszcze na obiad. Ojciec zgodził się oczywiście.
[...]
Dopiero późnym popołudniem wróciliśmy do domu. W planach miałam dziś jazdę konną, pobiegłam więc do swojej komnaty i przebrałam się, tym razem bez pomocy służących. Po kilkunastu minutach, wybiegłam gotowa z komnaty i wpadłam na Kiana.

Kian?

Od Kiana do Rose

- Idź. - wycedził przez zęby Król.
Ruszyłem w kierunku Alka, pogłaskałem go po grzbiecie i poprawiłem popręg, zasiadłem na jego grzbiecie. Przyglądałem się temu całemu księciu, nie wiem co każda w nim widziała. To on będzie mężem Rose... a mnie chyba zabije zazdrość. Nie chcąc dłużej na to patrzeć, uniosłem oczy ku niebu. Rzygać mi się chce... wszyscy poszli do środka, zostałem sam na zewnątrz. To wszystko mijało strasznie długo, zacząłem grać z jakimiś dziećmi w klasy, dobrze się przy tym bawiąc. Spojrzałem na zegarek, bez przesady, ile oni mogą tam siedzieć? W sumie w każdej chwili mogli wyjść.
- Dobra, muszę już iść. Do następnego. - uśmiechnąłem się, przybiłem z nimi piątkę i wróciłem do swojego konia.

Rose? Niech ona widzi jak się bawi z tymi dzieciakami z okna <3

Od Rose do Kiana

Od rana szykowałam się do tego wyjazdu.. moje służące przygotowały dla mnie suknię, którą dostałam od ojca na specjalne okazje.

Dziś taka była, miałam zobaczyć po raz pierwszy w życiu chłopaka, z którym chciał mnie złączyć mój ojciec. Wpierw musiał przekonać jego ojca, króla Jacksona, a to dla mojego ojca, była drobnostka. Miał "dar" przekonywania ludzi, oczywiście nie wszystkich.. Nie mnie. Nie chciałam wychodzić za kogoś, kogo praktycznie nie znam, tylko po to, aby zachować pełny skarbiec królewski. A po za tym, nie potrafiłabym żyć z myślą, że chłopak, którego kocham (Kian) jest przy mnie, a jednak daleko. [...] Kiedy byłam ubrana, przyszedł czas na włosy.

Sama uporałam się z fryzurą... po południu mieliśmy wyjeżdżać, do tego czasu byłam gotowa.
[...na dziedzińcu...]
Ucieszyłam się, gdy Kian stanął w mojej obronie. A kiedy delikatnie dotknął mojej dłoni, myślałam, że oszaleję. Chłopak czekał na moją reakcję, posłałam mu więc ciepły uśmiech. Odwzajemnił gest. Wyglądał tak uroczo, gdy się uśmiechał.
- Dzięki. -powiedziałam po chwili.
- Drobiazg. -uśmiechnął się szerzej.
Wpatrywaliśmy się w siebie jeszcze przez dłużą chwilę, ale przerwał nam głos mojego ojca.
- Jacksonie, Ericu to moja córka, Rose. -wskazał na mnie dłonią- Rose, podejdźże bliżej! -nakazał, nieco gniewnym tonem.
Ja jednak nie mogłam się ruszyć, zapatrzyłam się w księcia Eric'a. Rzeczywiście był nieziemsko przystojny, ale nie miał w sobie... tego czegoś. Tego co miał Kian. Nagle Kian wziął mnie pod rękę i poprowadził  stronę ojca. Byłam mu wdzięczna, gdyby nie on, nadal bym stała w miejscu jak głupia. Spojrzałam na niego kątem oka i lekko się uśmiechnęłam.

Kian?

Od Kiana

Już ranek. Trzeba wstawać. Właśnie nad linią horyzontu, zaczęły pojawiać się pierwsze, nieśmiałe promyki słońca. Za drzwiami komnaty słychać było stukanie butów i pukanie do drzwi, Sir Sear budził właśnie każdego z nas, przed popołudniem mieliśmy już być w królestwie Jack'sonów - zaprzyjaźniony naród z królem. Kiedy i do moich drzwi Sir zaczął się dobijać, westchnąłem ciężko i wstałem. Pościeliłem łóżko, wiem, że powinny robić to sprzątaczki, ale nie chciałem im robić dodatkowej roboty i tak miały już ciężko. Poszedłem do wspólnej wszystkich rycerzy łazienki, wziąłem prysznic, owinąłem ręcznik wokół pasa i wróciłem do swojej komnaty. Założyłem swój strój, który nosiłem na co dzień, każdy miał po kilka, kilkanaście takich samych, żeby nie chodzić cały czas w tym samym i aby nie śmierdzieć, nie świadczyłoby to o nas najlepiej.

Przeczesałem włosy dłonią, przetarłem miecz ściereczką i schowałem go do pochwy. Wyszedłem z komnaty, zamykając po tym drzwi. Ruszyłem wzdłuż korytarza, panowała grobowa cisza. Słychać było jedynie rytmiczne stukanie butów o kamienną podłogę. Zszedłem po wąskich schodach wychodząc na dziedziniec. Oślepiło mnie słońce, zmrużyłem oczy i rozglądnąłem się dookoła. Do drewnianego palika koło stajni, przywiązany był siwy ogier. Nazwałem go Alek, jako dziecko miałem psa o takim imieniu, byłem do niego strasznie przywiązany i długo nie mogłem pozbierać się po jego śmierci.

Założyłem mu na grzbiet czaprak, siodło i ogłowie. Odwiązałem go od palika i podprowadziłem do reszty. Do karocy króla, były już doczepione cztery konie fryzyjskie.

- Gdzie król? - spytałem Willa.

- Jedzą śniadanie, jeszcze trochę poczekamy. - wyjaśnił bawiąc się scyzorykiem.

Westchnąłem lekko i skinąłem głową, wziąłem w rękę garść paszy i dałem ją Alkowi, jadł ze smakiem przeżuwając powoli. Uśmiechnąłem się pod nosem i podrapałem go za uchem, uwielbiał to. Nagle usłyszałem głośne chrząknięcie - król. Wtrącił z ręki Willa jabłko.

- Pozwoliłem wam jeść? Nie! - wrzasnął.

Chłopak zamrugał szybko.

- Przepraszam najmocniej. - ukłonił się.

- Ugh, jacy wy jesteście głupi... - przejechał dłonią po czole. - Rose chodź no! Co stoisz jak słup? - warknął na stojącą niedaleko niej córki.

Rose była prze cudowna. Skromna, delikatna, wrażliwa ale i potrafiła się odgryźć do tego była nieziemsko piękna. Od dawna jestem w niej zakochany niestety, to nierealne. Ona jest księżniczką, córką króla a ja... zwyczajnym rycerzem, nic tu nie znaczącym, którym każdy może pomiatać choć nie daję sobą manipulować. Kiedy dziewczyna na mnie spojrzała, nasze spojrzenia się spotkały. Spuściłem niechętnie głowę, nie chciałem robić jej i sobie przy okazji problemów. Tak naprawdę chciałem upajać się jej cudownymi oczami godzinami, przytulić ją...

- Kian po prawej stronie karocy, William po lewej. - Sir zaczął wyznaczać każdemu miejsca. Otworzył drzwi od karocy. - Panie, księżniczko. - ukłonił się.

Król bez żadnego wyrazu twarzy wsiadł do środka, zaraz za nim jego córka. Dosiedliśmy konie i ruszyliśmy w stronę królestwa Jack'sonów, z... godzina, półtorej drogi. Jechałem po prawej stronie, tak jak zarządzi Sear. Wzrok miałem wbity w jakiś odległy punkt przed sobą, co jakiś czas spuszczając wzrok.

***

Dojechaliśmy na miejsce, rodzina Jack'sonów była niezwykle zamożna a jednocześnie strasznie złośliwi i pyszni. Wjechaliśmy na zadbany dziedziniec, przypominał nieco nasz, był delikatnie większy.

- Kian, zostaniesz tutaj z moją córką. Reszta idzie ze mną. - zarządził i ruszył w kierunku zamku, wraz z chłopakami.

Zsiadłem z konia i podszedłem do dziewczyny, kiedy po chwili zdałem się na odwagę i chciałem rozpocząć rozmowę z nią, jednak przeszkodziła nam jakaś dziewucha przechodząca koło nas.

- Ooo, co ja tu widzę... pasztet z chłopakiem. Pewnie ci zapłaciła? Albo wiem, tatuś go wynajął... jak to mówią, każda potwora znajdzie swojego amatora. - wybuchnęła śmiechem.

- A ty swojego już znalazłaś, co? Taki ktoś jak ty pewnie ma ciężko. Plastik ścieka ci z tego pustego łba jak tania farba. - starałem się być spokojny. Dziewczynę chyba zatkało, zrobiła oburzoną minę i odeszła. - Nie przejmuj się nią. - powiedziałem z czułością w głosie i musnąłem swoją dłoń jej.

Rose?