Och, chciałabym już go nie wypuszczać, być zawsze z nim. Ale musieliśmy wyjść. westchnęłam i złapałam go za rękę, prowadząc w stronę wyjścia. Całkiem łatwo poszło, za łatwo, ale co tam. Chłopak pomógł mi wsiąść na konia, po chwili też go dosiadł i ruszyliśmy. Koń biegł bardzo szybko, zastanawiałam się czy nie męczy go nasz ciężar, więc kiedy znaleźliśmy się wystarczająco od królestwa Aleksandra, poprosiłam, abyśmy się zatrzymali. Stanęliśmy na niewielkiej polanie przy jeziorku. Kiedy koń pił wodę, ja zastanawiałam się nad pewną sprawą... W końcu podeszłam do Kiana i delikatnie ujęłam jego dłoń.
- Kian, mój ojciec...wiesz co o nas myśli. Może uciekniemy? Zaczniemy zwyczajne życie...nie zalezy mi na bogactwach, chcę być już zawsze z Tobą, bo...Kocham Cię. -spojrzałam mu w oczy.
Kian?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz