Od Kiana do Rose

Na początku nie wiedziałem co zrobić, po prostu stałem ze spuszczonymi dłońmi wzdłuż ciała w czasie, kiedy ona wtulała się we mnie. Bojąc się, że zaraz się odsunie odwzajemniłem uścisk. Przymknąłem lekko oczy, to było takie przyjemne...
- Kurwa! - usłyszałem nagle rozwścieczony głos obok siebie, był to Król. Odepchnął mnie od dziewczyny, z taką siłą, że opadłem na ziemię. Wstałem jednak nie wiedząc co powiedzieć. - Co ty wyrabiasz?! Masz wyjść za Erica a puszczasz się z nim?! Zachowujesz się jak tania dziwka! - wrzasnął, otworzyłem szerzej oczy, jak on mógł tak do niej mówić.
Nagle przeklnął pod nosem i popchnął ją w moją stronę, gdybym jej nie złapał opadła by na ziemię i jeszcze sobie głowę rozbiła, jej ojciec odszedł. Odwróciła się w moją stronę, w oczach miała łzy.
- Nie słuchaj go. - położyłem dłoń na jej policzku, otarłem łzy i Przytuliłem.

?

Od Rose do Kiana

Kiedy się uśmiechał wyglądał tak uroczo. Powoli na mojej twarzy pojawiał się co raz większy uśmiech. Na prawdę się cieszyłam, że wrócił. Nagle chłopak przeniósł wzrok na coś za mną. Nie odwróciłam się, tylko korzystałam z chwili i przyjżałam się mu. Chłopak spuścił wzrok i w jednym momenci spojrzał na mnie nadam trzymając lekko spuszczoną głowę. Był taki słodki, przystojny...że  ez zastanowienia się zarzuciłsm mh dłonie na szyję i przytuliłam.

Kian?

Od Kiana do Rose

- Daj spokój, nic nie musi. Nie przepraszaj. - pokręciłem głową i przeczesałem włosy dłonią.
Podniosłem na chwilę wzrok, Will się zmył. Zastanawiałem się przez chwilę gdzie, odpuściłem jednak i ponownie spojrzałem na Rose.
- Dobrze, że wróciłeś.... - powiedziała bezgłośnie, tak, że ledwo ja ją usłyszałem.
W odpowiedzi posłałem jej ciepły i uroczy uśmiech.

Rose?

Od Rose do Kiana

Wiedziałam. Wiedziałam, że przeżyje. Ucieszyłam się w duchu, gdy go zobaczyłam, poczułam też ulgę. Jednak nie spodobało mi się, w jaki sposób potraktował ich ojciec. Kiedy wszedł do zamku, zamiast pójść do komnaty poszłam do stajni. Oczywiście Will poszedł ze mną, wiedziałam, że bardzo by chciał się przywitać z przyjacielem. Z resztą nie tylko on. [...] Podeszliśmy do Kiana, właśnie wychodził z boksu swojego konia. Spojrzał na mnie i lekko się uśmiechnął.
- Wybacz za mojego ojca, że nie przywitał was jak powinien... -westchnęłam.

Kian?

Od Kiana do Rose

Dotarliśmy dopiero, gdy się ściemniło. Długo jednak staliśmy jeszcze na szczycie góry, zastanawiając się, jak załatwić to dość pokojowo. Oczywiście się nie udało, zaczęła się jadka. Ostatecznie wróciło nas trzech, każdy był zakrwawiony i padnięty, wróciliśmy nad ranem.
- I co, dowiedzieliście się czegoś ciekawego? - spytał król stojąc w obecności swojej córki, patrzała na mnie z lekką ulgą. Minąłem go bez słowa, złapał mnie jednak za ramię w miejscu, w którym dość ostro drasnęła mnie strzała. Z trudem powstrzymałem się, żeby nie syknąć z bólu. Materiał zabarwił się ponownie na czerwono pod wpływem mocnego uścisku, od razu mnie puścił. - Nie dramatyzuj. - stwierdził. Matt zaczął opowiadać co się działo, ja ruszyłem z Alkiem do stajni.
- Pewnie, bo to nie ty widziałeś jak umierają... - pomyślałem.


?

Rose

Na początku nie do końca zrozumiałam, o co chodzi z tym "wymierzaniem sprawiedliwości", próbowałam to rozgryźć przez całą drogę powrotną. W stajni dopiero się zorientowałam, że rycerz, który mi towarzyszył, był smutny, zawiedziony...wtedy zrozumiałam o co chodziło. Kian mógł zginąć, a razem z nim reszta rycerzy. Nie. On nie może zginąć, jest za dobry, że ktoś go zdołał pokonać. Byłam pewna, że on da sobie rade, chciałam w to wierzyć, wierzyłam. Ale Will najwyraźniej nie. Kiedy odprowadziliśmy konie do ich boksów, ruszyliśmy w stronę zamku. Rycerz zaprowadził mnie do mojej komnaty, jednak za nim weszłam do środka odwróciłam się do niego. Wciąż był smutny. Położyłam delikatnie dłoń na jego ramieniu. Spojrzał na mnie wielkimi oczami, no tak, taki gest ze strony księżniczki do rycerza, to nie było zwyczajne.

- Nie martw się, dadzą radę. -uśmiechnęłam się delikatnie.

Po chwili odwzajemnił gest.

[...]

Tej nocy długo nie mogłam zasnąć. Wyobrażałam sobie walkę Kiana z przeciwnikami. Jakby mogła wyglądać. Oczywiście chłopak nieźle by sobie radził, jednak mógłby odnieść jakieś małe obrażenia, typu rozcięta warga, czy też kilka siniaków. To zapewne było nieuniknione, ale na pewno wróci...żywy.

Od Kiana do Rose

Zaraz, co on w ogóle robi z Rose?
- A ty gdzie?
- Król kazał mi mieć na nią oko. - wyjaśnił.
- Mhm... - zlapalem się na chwilę za jeszcze bolacy nos.
Dobra, nie zgrywaj frajera Kian. Spyscilem głowę i bez słowa odszedlem.
***
Wieczorem wyprowadzilem ze stajni Alka, założyłem mu zbroję, siodło, oglowie i ochraniacze na nogi. Ruszyliśmy w wyznaczonym kierunku, zaczynało robić się szaro, po kilku minutach drogi spotkaliśmy Willa i Rose.
- A wy gdzie?
- Pod murami locznicy załatwili Duńskiego szpiega, jedziemy jak to nazwał król "wymierzyć sprawiedliwość" - Westchnąłem.
- Też mam jechać?
- Nie, tym Masz wrócić z księżniczka do zamku i się nią zająć. - powiedział Juan.
Spojrzałem na Rose i na te jej piękne oczy, być może widzę ją ostatni raz?
- Najwidoczniej ma za wielu ludzi. - mruknęłam, popedzilem konia i ruszyliśmy dalej (Było nas 8) ruszyliśmy na pewną śmierć.

Rose?

Od Rose do Kiana

Chłopak przetarł dłonią twarz.
- Biłeś się z kim, czy co?
- Ech... -pokręcił przecząco głową, ale mu nie uwierzyłam.
[...]
Weszłam do stajni i na początku podeszłam po przysmaki dla mojego konia, schowałam je do torby i poszłam do boksu Maksa.

Podeszłam do niego i poklepałam po grzbiecie.
- Witaj książę. -powiedziałam, dając mu buziaka w policzek- przejedziemy się dzisiaj do lasu.
Po osiodłaniu Maksa, wspięłam się na siodło i poprowadziłam nas na zewnątrz. Nagle poszedł do mnie jeden z rycerzy. (Will)
- Gdzie się panienka wybiera? -spytał ostrym tonem i stanął przed nami, tarasując drogę.
- Na przejażdżkę, a co nie wolno?
- Król, prosił, abym miał na panienkę oko. Proszę na mnie poczekać, jadę z panienką.
Król prosił?! Znowu?! Niby czemu, wydał taki rozkaz.. Rycerz pobiegł do stajni, po kilku minutach wyjechał na swoim koniu.
- Możemy ruszać. -powiedział i ruszył przodem.
Nagle zobaczyłam, że w naszą stronę idzie Kian. Wyglądał na zdziwionego, kiedy zobaczył mnie i jego kolegę razem na koniach.

Kian?

Od Kiana do Rose

- Przepraszam najmocniej, to moja wina. - odparłem szybko.
- Nie, to ja na ciebie wpadłam. Przepraszam.
- Nie przepraszaj to nic takiego. - stwierdziłem.
- Zaraz, co ci się stało? - spytała łapiąc mnie za ramię, kiedy chciałem odejść.
Chodziło jej zapewne o krew z nosa.
- A to... to nic takiego...
No... Tak to jest choć w najmniejszym stopniu poprosić o coś Króla.

Rose?

Od Rose do Kiana

Weszliśmy do środka. Król Jackson miło mnie przywitał i chyba od razu mu się spodobałam, jako żona dla jego syna. Kazał Ericowi oprowadzić mnie po (jak to nazwał) "małej posiadłości". Chłopak skinął głową i wyciągnął dłoń w moją stronę, po czym wziął mnie pod rękę, jak wcześniej Kian, tyle że bardziej niezdarnie i poszliśmy. Poprosił, abym mu coś o sobie powiedziała. Zaczęłam więc krótką opowieść, o dziewczynce, która wychowywała się bez matki. Miała wspaniałe życie, no nie do końca... nie lubiła tych wszystkich zbędnych "Królewskich Zasad". Kiedy stanęliśmy na korytarzy, przy oknie, podeszłam i wyjrzałam przez nie. Książę zaczął opowiadać o sobie. nagle zauważyłam bawiące się na dziecińcu dzieci, a z nimi Kiana. Już nie obchodziło mnie co mówił Eric, teraz liczył się tylko Kian.
[...]
Kiedy wróciliśmy z Eric'iem na salę główną, jego ojciec zaprosił nas jeszcze na obiad. Ojciec zgodził się oczywiście.
[...]
Dopiero późnym popołudniem wróciliśmy do domu. W planach miałam dziś jazdę konną, pobiegłam więc do swojej komnaty i przebrałam się, tym razem bez pomocy służących. Po kilkunastu minutach, wybiegłam gotowa z komnaty i wpadłam na Kiana.

Kian?

Od Kiana do Rose

- Idź. - wycedził przez zęby Król.
Ruszyłem w kierunku Alka, pogłaskałem go po grzbiecie i poprawiłem popręg, zasiadłem na jego grzbiecie. Przyglądałem się temu całemu księciu, nie wiem co każda w nim widziała. To on będzie mężem Rose... a mnie chyba zabije zazdrość. Nie chcąc dłużej na to patrzeć, uniosłem oczy ku niebu. Rzygać mi się chce... wszyscy poszli do środka, zostałem sam na zewnątrz. To wszystko mijało strasznie długo, zacząłem grać z jakimiś dziećmi w klasy, dobrze się przy tym bawiąc. Spojrzałem na zegarek, bez przesady, ile oni mogą tam siedzieć? W sumie w każdej chwili mogli wyjść.
- Dobra, muszę już iść. Do następnego. - uśmiechnąłem się, przybiłem z nimi piątkę i wróciłem do swojego konia.

Rose? Niech ona widzi jak się bawi z tymi dzieciakami z okna <3

Od Rose do Kiana

Od rana szykowałam się do tego wyjazdu.. moje służące przygotowały dla mnie suknię, którą dostałam od ojca na specjalne okazje.

Dziś taka była, miałam zobaczyć po raz pierwszy w życiu chłopaka, z którym chciał mnie złączyć mój ojciec. Wpierw musiał przekonać jego ojca, króla Jacksona, a to dla mojego ojca, była drobnostka. Miał "dar" przekonywania ludzi, oczywiście nie wszystkich.. Nie mnie. Nie chciałam wychodzić za kogoś, kogo praktycznie nie znam, tylko po to, aby zachować pełny skarbiec królewski. A po za tym, nie potrafiłabym żyć z myślą, że chłopak, którego kocham (Kian) jest przy mnie, a jednak daleko. [...] Kiedy byłam ubrana, przyszedł czas na włosy.

Sama uporałam się z fryzurą... po południu mieliśmy wyjeżdżać, do tego czasu byłam gotowa.
[...na dziedzińcu...]
Ucieszyłam się, gdy Kian stanął w mojej obronie. A kiedy delikatnie dotknął mojej dłoni, myślałam, że oszaleję. Chłopak czekał na moją reakcję, posłałam mu więc ciepły uśmiech. Odwzajemnił gest. Wyglądał tak uroczo, gdy się uśmiechał.
- Dzięki. -powiedziałam po chwili.
- Drobiazg. -uśmiechnął się szerzej.
Wpatrywaliśmy się w siebie jeszcze przez dłużą chwilę, ale przerwał nam głos mojego ojca.
- Jacksonie, Ericu to moja córka, Rose. -wskazał na mnie dłonią- Rose, podejdźże bliżej! -nakazał, nieco gniewnym tonem.
Ja jednak nie mogłam się ruszyć, zapatrzyłam się w księcia Eric'a. Rzeczywiście był nieziemsko przystojny, ale nie miał w sobie... tego czegoś. Tego co miał Kian. Nagle Kian wziął mnie pod rękę i poprowadził  stronę ojca. Byłam mu wdzięczna, gdyby nie on, nadal bym stała w miejscu jak głupia. Spojrzałam na niego kątem oka i lekko się uśmiechnęłam.

Kian?

Od Kiana

Już ranek. Trzeba wstawać. Właśnie nad linią horyzontu, zaczęły pojawiać się pierwsze, nieśmiałe promyki słońca. Za drzwiami komnaty słychać było stukanie butów i pukanie do drzwi, Sir Sear budził właśnie każdego z nas, przed popołudniem mieliśmy już być w królestwie Jack'sonów - zaprzyjaźniony naród z królem. Kiedy i do moich drzwi Sir zaczął się dobijać, westchnąłem ciężko i wstałem. Pościeliłem łóżko, wiem, że powinny robić to sprzątaczki, ale nie chciałem im robić dodatkowej roboty i tak miały już ciężko. Poszedłem do wspólnej wszystkich rycerzy łazienki, wziąłem prysznic, owinąłem ręcznik wokół pasa i wróciłem do swojej komnaty. Założyłem swój strój, który nosiłem na co dzień, każdy miał po kilka, kilkanaście takich samych, żeby nie chodzić cały czas w tym samym i aby nie śmierdzieć, nie świadczyłoby to o nas najlepiej.

Przeczesałem włosy dłonią, przetarłem miecz ściereczką i schowałem go do pochwy. Wyszedłem z komnaty, zamykając po tym drzwi. Ruszyłem wzdłuż korytarza, panowała grobowa cisza. Słychać było jedynie rytmiczne stukanie butów o kamienną podłogę. Zszedłem po wąskich schodach wychodząc na dziedziniec. Oślepiło mnie słońce, zmrużyłem oczy i rozglądnąłem się dookoła. Do drewnianego palika koło stajni, przywiązany był siwy ogier. Nazwałem go Alek, jako dziecko miałem psa o takim imieniu, byłem do niego strasznie przywiązany i długo nie mogłem pozbierać się po jego śmierci.

Założyłem mu na grzbiet czaprak, siodło i ogłowie. Odwiązałem go od palika i podprowadziłem do reszty. Do karocy króla, były już doczepione cztery konie fryzyjskie.

- Gdzie król? - spytałem Willa.

- Jedzą śniadanie, jeszcze trochę poczekamy. - wyjaśnił bawiąc się scyzorykiem.

Westchnąłem lekko i skinąłem głową, wziąłem w rękę garść paszy i dałem ją Alkowi, jadł ze smakiem przeżuwając powoli. Uśmiechnąłem się pod nosem i podrapałem go za uchem, uwielbiał to. Nagle usłyszałem głośne chrząknięcie - król. Wtrącił z ręki Willa jabłko.

- Pozwoliłem wam jeść? Nie! - wrzasnął.

Chłopak zamrugał szybko.

- Przepraszam najmocniej. - ukłonił się.

- Ugh, jacy wy jesteście głupi... - przejechał dłonią po czole. - Rose chodź no! Co stoisz jak słup? - warknął na stojącą niedaleko niej córki.

Rose była prze cudowna. Skromna, delikatna, wrażliwa ale i potrafiła się odgryźć do tego była nieziemsko piękna. Od dawna jestem w niej zakochany niestety, to nierealne. Ona jest księżniczką, córką króla a ja... zwyczajnym rycerzem, nic tu nie znaczącym, którym każdy może pomiatać choć nie daję sobą manipulować. Kiedy dziewczyna na mnie spojrzała, nasze spojrzenia się spotkały. Spuściłem niechętnie głowę, nie chciałem robić jej i sobie przy okazji problemów. Tak naprawdę chciałem upajać się jej cudownymi oczami godzinami, przytulić ją...

- Kian po prawej stronie karocy, William po lewej. - Sir zaczął wyznaczać każdemu miejsca. Otworzył drzwi od karocy. - Panie, księżniczko. - ukłonił się.

Król bez żadnego wyrazu twarzy wsiadł do środka, zaraz za nim jego córka. Dosiedliśmy konie i ruszyliśmy w stronę królestwa Jack'sonów, z... godzina, półtorej drogi. Jechałem po prawej stronie, tak jak zarządzi Sear. Wzrok miałem wbity w jakiś odległy punkt przed sobą, co jakiś czas spuszczając wzrok.

***

Dojechaliśmy na miejsce, rodzina Jack'sonów była niezwykle zamożna a jednocześnie strasznie złośliwi i pyszni. Wjechaliśmy na zadbany dziedziniec, przypominał nieco nasz, był delikatnie większy.

- Kian, zostaniesz tutaj z moją córką. Reszta idzie ze mną. - zarządził i ruszył w kierunku zamku, wraz z chłopakami.

Zsiadłem z konia i podszedłem do dziewczyny, kiedy po chwili zdałem się na odwagę i chciałem rozpocząć rozmowę z nią, jednak przeszkodziła nam jakaś dziewucha przechodząca koło nas.

- Ooo, co ja tu widzę... pasztet z chłopakiem. Pewnie ci zapłaciła? Albo wiem, tatuś go wynajął... jak to mówią, każda potwora znajdzie swojego amatora. - wybuchnęła śmiechem.

- A ty swojego już znalazłaś, co? Taki ktoś jak ty pewnie ma ciężko. Plastik ścieka ci z tego pustego łba jak tania farba. - starałem się być spokojny. Dziewczynę chyba zatkało, zrobiła oburzoną minę i odeszła. - Nie przejmuj się nią. - powiedziałem z czułością w głosie i musnąłem swoją dłoń jej.

Rose?