Weszliśmy do środka. Król Jackson miło mnie przywitał i chyba od razu mu się spodobałam, jako żona dla jego syna. Kazał Ericowi oprowadzić mnie po (jak to nazwał) "małej posiadłości". Chłopak skinął głową i wyciągnął dłoń w moją stronę, po czym wziął mnie pod rękę, jak wcześniej Kian, tyle że bardziej niezdarnie i poszliśmy. Poprosił, abym mu coś o sobie powiedziała. Zaczęłam więc krótką opowieść, o dziewczynce, która wychowywała się bez matki. Miała wspaniałe życie, no nie do końca... nie lubiła tych wszystkich zbędnych "Królewskich Zasad". Kiedy stanęliśmy na korytarzy, przy oknie, podeszłam i wyjrzałam przez nie. Książę zaczął opowiadać o sobie. nagle zauważyłam bawiące się na dziecińcu dzieci, a z nimi Kiana. Już nie obchodziło mnie co mówił Eric, teraz liczył się tylko Kian.
[...]
Kiedy wróciliśmy z Eric'iem na salę główną, jego ojciec zaprosił nas jeszcze na obiad. Ojciec zgodził się oczywiście.
[...]
Dopiero późnym popołudniem wróciliśmy do domu. W planach miałam dziś jazdę konną, pobiegłam więc do swojej komnaty i przebrałam się, tym razem bez pomocy służących. Po kilkunastu minutach, wybiegłam gotowa z komnaty i wpadłam na Kiana.
Kian?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz