Bardzo wcześnie rano obudził mnie jakiś hałas. Po woli otworzyłam oczy, przyzwyczajając się do mroku, jaki mnie otaczał. Usiadłam na łóżku i rozejrzałam się próbując znaleźć źródło hałasu. Chciałam zejść z łóżka, jednak nagle ktoś złapał mnie od tyłu i przykrył mi twarz jakimś materiałem. Zaczęłam się wyrywać, ale po chwili straciłam przytomność.
[...]
Tym razem obudziło mnie jasne światło, znów powoli otwierałam oczy. Przez chwilę oślepiały mnie promienie słońca, przebijające się z łatwością przez okno. Usiadłam na łóżku i rozejrzałam się, byłam w wielkiej komnacie, na ogromnym, miękkim łożu. Nade mną wisiał duży, baldachim ze złocistymi wstęgami. -Gdzie ja do cholery jestem?- Nagle ktoś wszedł do pomieszczenia, robiąc przy tym dużo hałasu.
- Widzę, że już wstałaś panienko. -spojrzałam na osobę, która pierwsza weszła do komnaty.
Był to król Aleksander, wróg numer jeden mojego ojca. Mój z resztą też. Za nim stał jego niewyżyty synalek, Edward. Nienawidziłam drania, od moich 7 urodzin. Już wtedy zaczął się do mnie dobierać, co prawda on jest starszy o jakieś 8 lat, no ale proszę... Patrzał na mnie z tym swoim głupkowatym uśmieszkiem. Podobnie jak jego ojciec, byłam ciekawa czego ode mnie chcieli, postanowiłam więc zapytać.
- Księżniczce nie wypada, pytać starszych o takie rzeczy.
- Królowi nie wypada odmówić księżniczce. -uniosłam lekko jedną brew, w geście triumfu.
On przymknął lekko oczy i przeklął pod nosem.
- Za dwa dni, wyjdziesz za mojego syna.
- Jesteś pewien? -spytałam wciąż wierząc, że mnie nie złamie.
- O, naturalnie. Jesteś jedyną księżniczką w tych terenach, a po za tym...Twój ojciec raczej się Tobą nie przejmie. -i tu mógł mieć dużo racji...ale skąd taki argument?
[...]
Postanowili, że nie będą mnie trzymać w piwnicach pałacu. Że niby są tacy hojni...byłam zamknięta i strzeżona przez czterech strażników, na najwyżej położonej komnacie, tak abym nie zdołała uciec przez okno...
Kian? Ratuj.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz